Elba en de Crete

Van Elba weet je dat Napoleon er een tijdje gevangen heeft gezeten. Waarna hij via de Route Napoleon door Noord-Italië en Frankrijk trok, de slag bij Waterloo verloor en vervolgens naar St. Helena werd verbannen en er enkele jaren later overleed. Maar hoe hij op Elba woonde? Geen idee. Een goede reden om Elba als reisdoel te kiezen.


Op zaterdag 3 oktober 2009 reizen we vanaf Pisa per trein en bus naar Piombino voor onze eerste overnachting. We verwachten er een onbeduidend havenplaatsje aan te treffen, maar Piombino blijkt echt de moeite waard. Leuke straatjes, pleintjes, een keur een restaurantjes en een aantrekkelijke kust, met een pier waar je 's avonds de zon onder ziet gaan, tegen het silhouet van ons reisdoel: Elba.

1. Piombino-Marciana Marina
Zondag 4 oktober 2009

We lopen via het oude station naar de haven om de boot naar Elba te nemen. Het valt op hoeveel vakantiegangers er zijn, zeker voor de tweede week van oktober. De ene auto-met-caravan na de andere scheept zich in. Het zijn vooral gezinnen uit Zwitserland die van de mogelijkheid gebruik maken om nog een weekje zon mee te pikken. Het móet er wel schoolvakantie zijn. Met de Moby Ferry varen we in ruim een uur naar Portoferraio, de grootste plaats op het eiland. Daarvandaan vertrekken ook groepen georganiseerde racefietsers het eiland in. Wij volgen de wandelroute die we op basis van de Kompasskaart in de gps hebben gezet. Het is even zoeken naar het beginpunt, maar daarna gaat het lang goed. We stijgen tot 200 meter en komen in de dichte maquis terecht. De struiken zijn er zo dicht, dat je je niet kunt voorstelen dat er ooit mensen 10 meter links of rechts van het pad zijn geweest. We dalen weer en nemen een duik in de zee. Lunchtijd. Daarna volgen we de kustlijn, maar het pad wordt steeds minder herkenbaar. Uiteindelijk besluiten we dan maar de doorgaande autoweg te volgen. In Procchio blijkt een bus naar Marciana Marina te vertrekken; de beoogde plaats van bestemming. Behalve het hotel en een supermarkt heeft Marciana Marina ons niet zoveel te bieden.

2. Marciana Marina- Marina di Campo

Maandag 5 oktober 2009 

We nemen de bus van Marciana Marina (0m) naar Marciana (390m). Dat scheelt alvast weer een stuk klimmen. Bovendien was er geen mooie wandelroute op de kaart aangegeven. Die was er wel richting Monte Cappana, het hoogste punt van het eiland, op bijna 1000 meter. We kiezen echter voor een lager gelegen route naar het zuiden van het eiland. Tijdens het klimmen passeren we een dorpje waar Napolen nog steeds rondwaart. Zij het op de zijmuur van een woonhuis. 

Op een heuveltop komen we op een wandelroute voor blinden terecht. Met een veilige leuning en uitleg op borden in braille. Vlak daarbij zien we de eerste van de drie slangen in deze drie dagen op het eiland. Ze zijn allemaal van dezelfde soort: dun, een meter lang, zwart en schichtig. Dat laatste is prettig. De slang is in een oog-in-oog gevecht verwikkeld met een soort leguaan, die onbeweeglijk midden op ons pad zit. De slang is beweeglijker, maar besluit snel te verdwijnen, wanneer deze ons bemerkt. Dat gaat goed zo. De laguaan blijft nog even beduusd zitten, maar verdwijnt later ook.

We lopen verder naar de zuidkant van het eiland en bemerken weer het verschil tussen de vochtige noordhellingen en de drogere zuidhellingen. In Sant Ilario lunchen we, waarbij een man zich voorstelt als een Noorse journalist die een reportage maakt over toerisme op Elba. Hij stelt vragen over hoe we wandelen en waarom. Hij belooft ons zijn artikel later aan ons op te sturen, maar dat komt er nooit van. Wel ontdekken we veel later zijn artikel op een website van de krant.

Marina di Campo is een relaxed stadje aan de zuidkust van het eiland. De camping met aanlokkelijk zwembad heeft helaas geen tenten te huur voor één nacht, dus komen we even later bij een hotel uit. Ook prima. Dan maar een duik in zee. Bijzonder toch, zo halverwege oktober.

3. Marina di Campo-Piombino
Dinsdag 7 oktober 2009

Vandaag beginnen we met een ontbijt op een bankje bij het strand. Een aangename voorbereiding voor de wandeling terug naar Ponteferraio, om daar weer de boot terug naar het vasteland te nemen. Eerst noordwaards, langs het vliegveld, daarna de heuvels in. Min of meer bij toeval komen we op het juiste pad, de '44' terecht. Na een paar uur komen we bij de plek waar Napoleon als verbanneling heeft gezeten. Geen vochtige, stinkende kerker, maar een heus paleis, dat nog altijd zijn initialen draagt. Hij blijkt in zijn tijd als een soort Koning van Elba te hebben geleefd. Allerlei plannen makend om Elba op te stoten in de vaart der volkeren. Maar uiteindelijk werd het eiland hem te benauwd en is hij met een legertje lotgenoten ontsnapt om zijn macht te heroveren. Afijn, we weten hoe het afgelopen is.

We lopen verder naar Porteferraio en komen nog meer van die zwarte slangen tegen. Ze blijken zich zeer behendig door het struikgewas te kunnen bewegen en krijgen er eigenlijk alleen maar meer waardering voor. De boot terug naar Porteferraio is weer goed vol en op het dek is het flink warm. Piombino is ook 's avonds weer een prettige plaats om te vertoeven.

4. Piombino-Siena
Woensdag 8 oktober 2009

Eerst de trein naar Monteroni d'Arbia. Dan richting Siena. Land Cuna, isola d' Arbia, Arbia, en dan met een grote oostwaartse boog naar Siena. Voor een groot deel lopen we over de aangegeven wandelroute: de "Sentiristica guidata Provincia di Siena". Deze streek wordt wel de Crete genoemd, vanwege de droge, kalkrijke ondergrond. Hoewel droog, is het landschap weer betoverend mooi vanwege de glooiingen en de spaarzame begroeiing. In tegenstelling tot de afgelopen dagen is de route nu redelijk goed aangegeven met bordjes langs de weg. Lange lanen met cipressen leiden uiteindelijk naar Siena, dat we zeker 10 kilometer van tevoren zien liggen. Siena is weer indrukwekkend als vanouds. Nadat we onze rugzakken in het hotel hebben achtergelaten,   zien we in de stad grote groepen mensen die de victorie tijdens de laatste palio vieren. Enorme eet- en drinkgelagen ondersteunen de feestvreugde. 

In de etalages (en op de lokale televisie in het hotel zien we beelden van de palio en de huldiging van de strijders in de kathedraal van Siena. De kerk is er voor de gelegenheid volledig voor ingericht. Wanneer wij deze bezoeken is van het feest niets meer te merken. Wel zijn we onder de indruk van de veelheid en schoonheid van beelden en schilderijen. Op weg naar de Campo zien we oefenende vaandelzwaaiiers. De tweede helft van de avond brengen we (natuurlijk) op de Campo door. Een sfeervoller plein dan dit kennen we niet.

5. Siena-San Gimignano
Donderdag 9 oktober 2009

's Morgens eerst weer even naar de Campo. Het ochtendlicht geeft het plein een andere sfeer dan de middag ervoor. Maar niet minder aangenaam. Vervolgens beginnen we aan de wandeling naar San Gimignano. De stad met de torens. De route er naartoe hebben we zelf uitgezet met behulp van Google Earth en daarna in de gps geladen. Hier lopen we een stuk over de Via Francigena, een pelgrimsroute vanuit Frankrijk naar Rome. De hele dag door het karakteristieke Toscaanse landschap. Met meer begroeiing dan in de Crete ten zuiden van Siena. Aan het eind van de dag wordt het lastiger de route te vinden. Uiteindelijk lopen we door een veld met lage begroeiing die honderden klitten op elke sok achterlaat. Er blijft niets anders over dan de sokken weg te gooien. Maar we komen er doorheen, Bij een boerderij vragen we of we vers water kunnen krijgen, wat geen probleem is. Het echte probleem is dat San Gimignano dik 5 kilometer verder ligt dan we dachten. Daar hebben we geen zin in. Zeker niet zonder route in de gps. We boffen dat de bus naar Poggibonsi bijna vertrekt. In die stad stappen we over op de bus naar San Gimignano, waar we anderhalf uur na vertrek bij de boerderij aankomen. Bij een bakker in het stadje blijkt een appartement vrij te zijn.

6. San Gimignano-Certaldo
Vrijdag 10 oktober 2009

De lucht is grijs en mistig. Vandaag een korte etappe naar Certaldo. Vanaf daar lopen we het stadje, waar je nooit genoeg van krijgt, nog een keer door. We ontbijten op de trappen bij de kathedraal. Onderweg naar Certaldo begint het te regenen. Het uitzicht wordt nog grijzer en de wandeling is dan ineens een stuk minder mooi. Dat komt ook doordat we steeds over brede wegen lopen, vaak asfalt of verhard zand. In Certaldo aangekomen klaart het ineens op, waardoor het wachten op de trein naar Pisa aangenamer wordt. In Pisa hebben we weer gekozen voor een huurcaravan op de Camping Torre Pendente, die door een onweersbui snel in een watervlakte verandert. Een duik in het zwembad is er dit jaar niet bij.